Hallo allemaal,
Een update uit Duitsland. Met josé gaat het op het moment redelijk. Ze heeft nog wel pijn van de operatie, maar ze heeft alweer om haar bed geschuifeld. De operatie is geslaagd. Er waren veel verklevingen die haar het leven zuur hebben gemaakt, en dr Kruschinski heeft ze niet allemaal verwijderd. Er waren verklevingen tussen darmen en buikwand ter hoogte van (de binnenkant van) haar eerdere operatiewond. Deze verkleving moet haar parten gespeeld hebben, dat gebied was altijd nogal hard. Maar nu is haar buik weer zacht, zoals het hoort. Een aantal bochten van haar darmen zit aan elkaar vast, maar het is niet noodzakelijk dat deze worden losgemaakt. Bovendien zou lossnijden een risico inhouden voor haar darmen, deze zouden beschadigd kunnen raken. Niet zo goed nieuws is dat ze aan haar baarmoeder een mioom heeft. Daar kan ik niet veel over zeggen, want ik heb hier maar mondjesmaat internet, maar de dokter zegt dat dat op zich nu geen probleem is. Hij kon het niet verwijderen tijdens dezelfde operatie, want die zou, vanwege mogelijke infectie, dan zinloos zijn, alles zou dan weer aan elkaar geplakt zijn. Voor het eventueel krijgen van kinderen heeft het in ieder geval op de korte termijn geen nadelige effecten. Wellicht zal het in een latere operatie verwijderd moeten worden. Het zet ons wel aan het denken, dat José een week in het ziekenhuis heeft gelegen in Nederland, en dat ze niet in staat of bereid waren daar de juiste diagnose te stellen. Ze lag daar maar, en de enige die ze heeft gezien is een arts in opleiding. Haar “eigen” arts heeft ze misschien een paar minuten gezien, maar daar heeft ze geen gesprek mee gehad. Er is wel een ct scan gemaakt, maar de radioloog heeft daar niks op kunnen ontdekken.
Hallo allemaal,
Een update uit Duitsland. Met josé gaat het op het moment redelijk. Ze heeft nog wel pijn van de operatie, maar ze heeft alweer om haar bed geschuifeld. De operatie is geslaagd. Er waren veel verklevingen die haar het leven zuur hebben gemaakt, en dr Kruschinski heeft ze niet allemaal verwijderd. Er waren verklevingen tussen darmen en buikwand ter hoogte van (de binnenkant van) haar eerdere operatiewond. Deze verkleving moet haar parten gespeeld hebben, dat gebied was altijd nogal hard. Maar nu is haar buik weer zacht, zoals het hoort. Een aantal bochten van haar darmen zit aan elkaar vast, maar het is niet noodzakelijk dat deze worden losgemaakt. Bovendien zou lossnijden een risico inhouden voor haar darmen, deze zouden beschadigd kunnen raken. Niet zo goed nieuws is dat ze aan haar baarmoeder een mioom heeft. Daar kan ik niet veel over zeggen, want ik heb hier maar mondjesmaat internet, maar de dokter zegt dat dat op zich nu geen probleem is. Hij kon het niet verwijderen tijdens dezelfde operatie, want die zou, vanwege mogelijke infectie, dan zinloos zijn, alles zou dan weer aan elkaar geplakt zijn. Voor het eventueel krijgen van kinderen heeft het in ieder geval op de korte termijn geen nadelige effecten. Wellicht zal het in een latere operatie verwijderd moeten worden. Het zet ons wel aan het denken, dat José een week in het ziekenhuis heeft gelegen in Nederland, en dat ze niet in staat of bereid waren daar de juiste diagnose te stellen. Ze lag daar maar, en de enige die ze heeft gezien is een arts in opleiding. Haar “eigen” arts heeft ze misschien een paar minuten gezien, maar daar heeft ze geen gesprek mee gehad. Er is wel een ct scan gemaakt, maar de radioloog heeft daar niks op kunnen ontdekken.
Dr Kruschinski heeft eergisteren een vaginale echo gemaakt als voorbereidend onderzoek, en zag binnen een minuut al dat mioom, en de verklevingen. Niet alleen in behandelingsmethoden maar dus ook zeker in diagnostiek schiet het ziekenhuis in Nijmegen dus nogal te kort.
Het verschil is echt dag en nacht. Een zuster die komt als je belt (en je niet 20 minuten met je eigen braaksel in bed laat liggen, en na klagen bits zegt:”je bent niet de enige hoor, ik heb 40 patiënten” zoals het de buurvrouw van José gebeurde), rust om echt naar je verhaal te luisteren, een eigen kamer. Natuurlijk, we spreken hier over een privékliniek. Maar is dit niet zoals je voor zieken zou moeten zorgen?
Ik heb vorige week op het internet gezocht en gezocht en vond dr Kruschinski en zijn operatiemethode. Hierover vind je meer info op www.endogyn.com Het komt in het kort hier op neer: 90% van de patiënten die een operatie in de buikholte hebben gehad, krijgen binnen enkele dagen, soms al na enkele uren, last van verklevingen als afweerreactie op bloed in de buikholte en andere oorzaken. Zo'n verkleving hoeft geen problemen te geven, maar doet het dat wél dan zijn de poppen echt aan het dansen: veel pijn, blokkering van de darmen of kortademigheid (bij verklevingen van darmen aan middenrif) en zelfs onvruchtbaarheid zijn mogelijke symptomen. De huidige stand van zaken in Nederland is, dat men niet wil opereren, omdat iedere operatie weer nieuwe verklevingen veroorzaakt. Dus er wordt alleen geopereerd als er een indicatie van spoed is. Bij José hebben ze gewacht tot haar blokkade vanzelf wegging. De oorzaak van het probleem oplossen was niet mogelijk met de klassieke methodes van opereren.
Dr Kruschinski heeft eergisteren een vaginale echo gemaakt als voorbereidend onderzoek, en zag binnen een minuut al dat mioom, en de verklevingen. Niet alleen in behandelingsmethoden maar dus ook zeker in diagnostiek schiet het ziekenhuis in Nijmegen dus nogal te kort.
Het verschil is echt dag en nacht. Een zuster die komt als je belt (en je niet 20 minuten met je eigen braaksel in bed laat liggen, en na klagen bits zegt:”je bent niet de enige hoor, ik heb 40 patiënten” zoals het de buurvrouw van José gebeurde), rust om echt naar je verhaal te luisteren, een eigen kamer. Natuurlijk, we spreken hier over een privékliniek. Maar is dit niet zoals je voor zieken zou moeten zorgen?
Ik heb vorige week op het internet gezocht en gezocht en vond dr Kruschinski en zijn operatiemethode. Hierover vind je meer info op www.endogyn.com Het komt in het kort hier op neer: 90% van de patiënten die een operatie in de buikholte hebben gehad, krijgen binnen enkele dagen, soms al na enkele uren, last van verklevingen als afweerreactie op bloed in de buikholte en andere oorzaken. Zo'n verkleving hoeft geen problemen te geven, maar doet het dat wél dan zijn de poppen echt aan het dansen: veel pijn, blokkering van de darmen of kortademigheid (bij verklevingen van darmen aan middenrif) en zelfs onvruchtbaarheid zijn mogelijke symptomen. De huidige stand van zaken in Nederland is, dat men niet wil opereren, omdat iedere operatie weer nieuwe verklevingen veroorzaakt. Dus er wordt alleen geopereerd als er een indicatie van spoed is. Bij José hebben ze gewacht tot haar blokkade vanzelf wegging. De oorzaak van het probleem oplossen was niet mogelijk met de klassieke methodes van opereren.
Maar wat doet die dr Kruschinski dan anders, dat hij wél durft te opereren? Er zijn 2 mogelijke operatietechnieken: iemand opensnijden of laparoscopie. Bij die laatste methode wordt geopereerd door enkele kleine gaatjes (keyhole surgery) en met een ingebrachte camera. Hiervoor zijn speciale instrumenten nodig; om een goed zicht te hebben en te kunnen manoeuvreren, wordt de patiënt opgeblazen met koolzuurgas. De gaatjes in de buikwand moeten luchtdicht blijven, dus er is speciaal, heel lang gereedschap nodig. Laparoscopie is weliswaar minder ingrijpend dan de klassieke open manier van opereren, de overdruk in het lichaam zorgt echter voor rug, nek en schouderpijn bij de patient en de constante stroom van gas droogt de weefsels, die eigenlijk vochtig moeten blijven, flink uit. Dit leidt tot schade aan het weefsel, en tot meer verklevingen.
Dr Kruschinski gebruikt in principe geen gas. Hij trekt de buikwand omhoog door er een soort kurkentrekker in te draaien, en omhoog te trekken. Hij heeft daardoor geen speciale instrumenten nodig, en heeft dus een betere tactiele controle op wat hij doet. Geen gas, betekent: geen uitdroging. Nadat hij zorgvuldig de weefsels heeft gescheiden en alle verklevingen zijn losgemaakt, spuit hij een nieuw materiaal er overheen, SprayGel™. Deze vloeistof bedekt het weefsel in het operatiegebied, en hecht zich als een verband aan de wonden. Na enkele dagen is het genezingsproces voltooid, en is de spraygel door de cellen opgenomen en weer uitgeplast. Deze Spraygel zou bij een gaslaporoscopie overigens door de stroom gas van de plek worden geblazen, dus de kracht van dr Kruschinski's methode zit hem in de combinatie van twee nieuwe technieken.
Maar wat doet die dr Kruschinski dan anders, dat hij wél durft te opereren? Er zijn 2 mogelijke operatietechnieken: iemand opensnijden of laparoscopie. Bij die laatste methode wordt geopereerd door enkele kleine gaatjes (keyhole surgery) en met een ingebrachte camera. Hiervoor zijn speciale instrumenten nodig; om een goed zicht te hebben en te kunnen manoeuvreren, wordt de patiënt opgeblazen met koolzuurgas. De gaatjes in de buikwand moeten luchtdicht blijven, dus er is speciaal, heel lang gereedschap nodig. Laparoscopie is weliswaar minder ingrijpend dan de klassieke open manier van opereren, de overdruk in het lichaam zorgt echter voor rug, nek en schouderpijn bij de patient en de constante stroom van gas droogt de weefsels, die eigenlijk vochtig moeten blijven, flink uit. Dit leidt tot schade aan het weefsel, en tot meer verklevingen.
Dr Kruschinski gebruikt in principe geen gas. Hij trekt de buikwand omhoog door er een soort kurkentrekker in te draaien, en omhoog te trekken. Hij heeft daardoor geen speciale instrumenten nodig, en heeft dus een betere tactiele controle op wat hij doet. Geen gas, betekent: geen uitdroging. Nadat hij zorgvuldig de weefsels heeft gescheiden en alle verklevingen zijn losgemaakt, spuit hij een nieuw materiaal er overheen, SprayGel™. Deze vloeistof bedekt het weefsel in het operatiegebied, en hecht zich als een verband aan de wonden. Na enkele dagen is het genezingsproces voltooid, en is de spraygel door de cellen opgenomen en weer uitgeplast. Deze Spraygel zou bij een gaslaporoscopie overigens door de stroom gas van de plek worden geblazen, dus de kracht van dr Kruschinski's methode zit hem in de combinatie van twee nieuwe technieken.
Omdat een gasloze laparoscopie nog minder pijnlijk en ingrijpend is dan een gaslaporoscopie, is de patient veel sneller weer op de been. Ondanks dit alles heeft dr Krushinksi bij José heel even gas moeten gebruiken omdat hij heel hoog in de buik moest kijken. Dat kan op zich geen kwaad, pas als dat twee uur of langer zou duren levert het schade op, maar José heeft er een gemene pijn in haar schouders van gekregen.Over een week vindt er een 2 e operatie plaats, dan wordt gekeken of de operatie het verwachte resultaat heeft opgeleverd.
De arts in opleiding die José behandelde in Nijmegen, vond wat ik op internet had gevonden vorige week een mooi verhaal. Hij kende dr Kruschinski niet, noch zijn methodes. En ook de “behandelend” arts wilde weleens weten hoe het uit zou pakken. Hoewel ze dus niet op de hoogte waren, vonden ze het “interessant”. In Nederland is er niemand die zo werkt, in heel de wereld niet, behalve dan Kruschinski en enkele artsen die met hem samenwerken in verschillende privé-klinieken in Duitsland. Een zangleerling van mij is oogchirurg. Een vriend van hem lag ook in het ziekenhuis, met dezelfde problemen als josé. Ook hij was geïnteresseerd in de afloop, en hoewel er best mensen in onze omgeving waren die sceptisch waren, hebben we de knoop toch doorgehakt. Er waren wel wat praktische zaken op te lossen, allereerst het geld, want een privékliniek moet je zelf betalen. Gelukkig is van deze kosten wél veel van de belasting aftrekbaar en we hebben gelukkig de zaak kunnen regelen. Ook was er de vraag hoe we het met Tim moesten doen. Vanwege een dubbele peesschede onsteking, in beide polsen, moest ik al een week hulp hebben van derden bij de verzorging van Tim. We besloten Jos te vragen met ons mee te
Omdat een gasloze laparoscopie nog minder pijnlijk en ingrijpend is dan een gaslaporoscopie, is de patient veel sneller weer op de been. Ondanks dit alles heeft dr Krushinksi bij José heel even gas moeten gebruiken omdat hij heel hoog in de buik moest kijken. Dat kan op zich geen kwaad, pas als dat twee uur of langer zou duren levert het schade op, maar José heeft er een gemene pijn in haar schouders van gekregen.Over een week vindt er een 2 e operatie plaats, dan wordt gekeken of de operatie het verwachte resultaat heeft opgeleverd.
De arts in opleiding die José behandelde in Nijmegen, vond wat ik op internet had gevonden vorige week een mooi verhaal. Hij kende dr Kruschinski niet, noch zijn methodes. En ook de “behandelend” arts wilde weleens weten hoe het uit zou pakken. Hoewel ze dus niet op de hoogte waren, vonden ze het “interessant”. In Nederland is er niemand die zo werkt, in heel de wereld niet, behalve dan Kruschinski en enkele artsen die met hem samenwerken in verschillende privé-klinieken in Duitsland. Een zangleerling van mij is oogchirurg. Een vriend van hem lag ook in het ziekenhuis, met dezelfde problemen als josé. Ook hij was geïnteresseerd in de afloop, en hoewel er best mensen in onze omgeving waren die sceptisch waren, hebben we de knoop toch doorgehakt. Er waren wel wat praktische zaken op te lossen, allereerst het geld, want een privékliniek moet je zelf betalen. Gelukkig is van deze kosten wél veel van de belasting aftrekbaar en we hebben gelukkig de zaak kunnen regelen. Ook was er de vraag hoe we het met Tim moesten doen. Vanwege een dubbele peesschede onsteking, in beide polsen, moest ik al een week hulp hebben van derden bij de verzorging van Tim. We besloten Jos te vragen met ons mee te
gaan, om te helpen met Tim, maar ook als morele steun. We belden met Kruschinski vooraf hierover, en hij zei dat verblijf voor ons geregeld zou worden. We verwachtten een hotelkamer of zo. Maar dat viel mee. Dat viel héél erg mee: Alleen al bij aankomst hier viel onze mond open van verbazing. Voor ons verblijf was een appartement geregeld, ongeveer even groot als mijn oude huis op de Nieuwe Markt. Twee slaapkamers, moderne keuken met alles er op en er aan (vaatwasser, magnetron), badkamer met bad en douche, fijne bedden, en twee balkons, vanwaar je, als je een beetje je best doet, zo in de rivier de Main kan spugen. Er varen hier de hele tijd rijnaken onder ons raam langs, dus als we nu “bootje” zeggen, kijkt Tim al meteen uit het raam.
Verder hebben we wat kleine ongemakken, ik moet de uitlaat van de auto laten repareren. Jos en ik zijn gisteren, tijdens de operatie van José, dwars door Frankfurt gereden, naar een muziekwinkel, voor wat afleiding. Jos reed, in mijn clownsauto, waar steeds een onderdeel vanaf lijkt te vallen.
Update zaterdag middag:
De auto is gerepareerd, José is bijna gerepareerd, alles is weer heel als we thuis zijn. José heeft vandaag nog wel veel pijn, maar dat zal morgen, volgens de dokter, grotendeels voorbij zijn. En, na een uitbundig darmconcert, kwam er dan eindelijk dat wat ze al 14 dagen niet meer kon. José kan weer poepen. Hoera!!
jullie moeten allemaal kusjes en knuffels van José hebben
gaan, om te helpen met Tim, maar ook als morele steun. We belden met Kruschinski vooraf hierover, en hij zei dat verblijf voor ons geregeld zou worden. We verwachtten een hotelkamer of zo. Maar dat viel mee. Dat viel héél erg mee: Alleen al bij aankomst hier viel onze mond open van verbazing. Voor ons verblijf was een appartement geregeld, ongeveer even groot als mijn oude huis op de Nieuwe Markt. Twee slaapkamers, moderne keuken met alles er op en er aan (vaatwasser, magnetron), badkamer met bad en douche, fijne bedden, en twee balkons, vanwaar je, als je een beetje je best doet, zo in de rivier de Main kan spugen. Er varen hier de hele tijd rijnaken onder ons raam langs, dus als we nu “bootje” zeggen, kijkt Tim al meteen uit het raam.
Verder hebben we wat kleine ongemakken, ik moet de uitlaat van de auto laten repareren. Jos en ik zijn gisteren, tijdens de operatie van José, dwars door Frankfurt gereden, naar een muziekwinkel, voor wat afleiding. Jos reed, in mijn clownsauto, waar steeds een onderdeel vanaf lijkt te vallen.
Update zaterdag middag:
De auto is gerepareerd, José is bijna gerepareerd, alles is weer heel als we thuis zijn. José heeft vandaag nog wel veel pijn, maar dat zal morgen, volgens de dokter, grotendeels voorbij zijn. En, na een uitbundig darmconcert, kwam er dan eindelijk dat wat ze al 14 dagen niet meer kon. José kan weer poepen. Hoera!!
jullie moeten allemaal kusjes en knuffels van José hebben
update zondag;
de schouderpijn is een stuk gezakt, vanmiddag ga ik José ophalen en komt ze lekker weer bij ons wonen. Vanaf hier kan ze herstellen en zich voorbereiden op de 2e operatie.
update maandag
(José): Hallo allemaal, hier schrijft jose zelf. We zitten nu in het kantoor van de arts. en daar kunnen we internetverbinding maken om de site te updaten. Het gaat al best veel beter met me. 'sochtends nog wel even opstarten met paracetamol, want door de pijn lig ik 'snachts toch niet helemaal ontspannen en wordt ik met verkrampingen wakker. Maar na een douche gaat het al veel beter. Het verband mag er nu af, zodat de hechtingen goed kunnen drogen. 4 gaten in mijn buik. phoephoe. Er zaten nog niet genoeg lidtekens. Maar het maakt me niks uit als ik er maar beter van word. Bovendien heef t al deze pijn en gedoe, toch ook nog een klein kadootje voor me achtergelaten. Ik ben zeker zo'n 4 kilo afgevallen. En dat doet me wel deugd. Al die tijd na de keizersnede kon mijn lichaam de voeding niet goed kwijt en hield ik alles vast. Wel een duur dieet overigens. Hihi. Maar ik ben er blij mee. Eten gaat weer redelijk goed al is mijn maag behoorlijk gekrompen. Na 2 iniemini-kleine sneetjes brood heb ik al het gevoel dat ik een drie-gangen diner verorberd heb. Alfons en mama zijn schatten. Ze leggen me in de watten en zorgen zo goed voor me, en samen kunnen ze het ook heel goed vinden. En dat ik mijn kleine lieve Tim bij me heb is een zegen, ik geniet van dat mannetje.
Ik heb toch maar geboft dat ik zo'n kei van een vent getrouwd heb.
update zondag;
de schouderpijn is een stuk gezakt, vanmiddag ga ik José ophalen en komt ze lekker weer bij ons wonen. Vanaf hier kan ze herstellen en zich voorbereiden op de 2e operatie.
update maandag
(José): Hallo allemaal, hier schrijft jose zelf. We zitten nu in het kantoor van de arts. en daar kunnen we internetverbinding maken om de site te updaten. Het gaat al best veel beter met me. 'sochtends nog wel even opstarten met paracetamol, want door de pijn lig ik 'snachts toch niet helemaal ontspannen en wordt ik met verkrampingen wakker. Maar na een douche gaat het al veel beter. Het verband mag er nu af, zodat de hechtingen goed kunnen drogen. 4 gaten in mijn buik. phoephoe. Er zaten nog niet genoeg lidtekens. Maar het maakt me niks uit als ik er maar beter van word. Bovendien heef t al deze pijn en gedoe, toch ook nog een klein kadootje voor me achtergelaten. Ik ben zeker zo'n 4 kilo afgevallen. En dat doet me wel deugd. Al die tijd na de keizersnede kon mijn lichaam de voeding niet goed kwijt en hield ik alles vast. Wel een duur dieet overigens. Hihi. Maar ik ben er blij mee. Eten gaat weer redelijk goed al is mijn maag behoorlijk gekrompen. Na 2 iniemini-kleine sneetjes brood heb ik al het gevoel dat ik een drie-gangen diner verorberd heb. Alfons en mama zijn schatten. Ze leggen me in de watten en zorgen zo goed voor me, en samen kunnen ze het ook heel goed vinden. En dat ik mijn kleine lieve Tim bij me heb is een zegen, ik geniet van dat mannetje.
Ik heb toch maar geboft dat ik zo'n kei van een vent getrouwd heb.
Zonder hem zou ik hier niet eens zijn, want met zijn doorzettingsvermogen zouden we niet eens van het bestaan van deze kliniek afweten. Jaja....hij is ook af en toe behoorlijk eigenwijs, maar dat is eigenlijk een hele goede karaktereigenschap. Ik hou van hem en heel de wereld mag dat weten. Zo.....nou ga ik stoppen en geef ik de laptop nog even aan alfons, voor ik al te emotioneel wordt. Dag lieve allemaal die op deze site onze avonturen bijhouden. Tot volgende week. Dan maken jullie kennis met de update Jose 8.0
xxx
bl**s
Zonder hem zou ik hier niet eens zijn, want met zijn doorzettingsvermogen zouden we niet eens van het bestaan van deze kliniek afweten. Jaja....hij is ook af en toe behoorlijk eigenwijs, maar dat is eigenlijk een hele goede karaktereigenschap. Ik hou van hem en heel de wereld mag dat weten. Zo.....nou ga ik stoppen en geef ik de laptop nog even aan alfons, voor ik al te emotioneel wordt. Dag lieve allemaal die op deze site onze avonturen bijhouden. Tot volgende week. Dan maken jullie kennis met de update Jose 8.0
xxx
bl**s
update vrijdag 17juni:
okee, het is even stil geweest, maar vandaag is jose voor de 2e keer onder het mes geweest. Het is allemaal gelukt. De verklevingen zijn niet terug gekomen, dus ze is er nu zeker van verlost. Dat klinkt bijna te mooi om waar te zijn, maar het is toch echt zo: verklevingen ontstaan altijd binnen een week na een operatie of trauma. En die week is nu geweest, terwijl deze kijkoperatie geen weefsels heeft geraakt en dus niet weer nieuwe verklevingen kan veroorzaken.
Ik houd het nu wat kort, er kom nog meer info, maar ik zie dat de accu nu bijna leeg is.
Zaterdag 18 Juni
Hallo allemaal,
Hier weer een berichtje van Jose. Het gaat heel goed met me. Op dit moment zit ik lekker met Alfons op een bankje aan de Main. Heerlijk weer. Ook in Nederland heb ik gehoord van Bernadette en Henk, die regelmatig met ons bellen hoe het allemaal gaat. De wandeling hiernaartoe is nog wel lastig. Omdat ik door de pijn aan de wonden een beetje krom loop (oud mens) belast ik mijn rug nogal, dus dat veroorzaakt wat ongemak, maar verder mag ik niet klagen. Alles is heel voorspoedig gegaan. Vanaf hier alleen nog maar bergopwaarts! Joepie!! De komende 4 weken mag ik nog niet tillen of zware klussen doen. Een verkeerde beweging, of belasting of druk op mijn buik zou bloedingen van binnen kunnen veroorzaken, en bloedingen veroorzaken weer nieuwe verklevingen.
update vrijdag 17juni:
okee, het is even stil geweest, maar vandaag is jose voor de 2e keer onder het mes geweest. Het is allemaal gelukt. De verklevingen zijn niet terug gekomen, dus ze is er nu zeker van verlost. Dat klinkt bijna te mooi om waar te zijn, maar het is toch echt zo: verklevingen ontstaan altijd binnen een week na een operatie of trauma. En die week is nu geweest, terwijl deze kijkoperatie geen weefsels heeft geraakt en dus niet weer nieuwe verklevingen kan veroorzaken.
Ik houd het nu wat kort, er kom nog meer info, maar ik zie dat de accu nu bijna leeg is.
Zaterdag 18 Juni
Hallo allemaal,
Hier weer een berichtje van Jose. Het gaat heel goed met me. Op dit moment zit ik lekker met Alfons op een bankje aan de Main. Heerlijk weer. Ook in Nederland heb ik gehoord van Bernadette en Henk, die regelmatig met ons bellen hoe het allemaal gaat. De wandeling hiernaartoe is nog wel lastig. Omdat ik door de pijn aan de wonden een beetje krom loop (oud mens) belast ik mijn rug nogal, dus dat veroorzaakt wat ongemak, maar verder mag ik niet klagen. Alles is heel voorspoedig gegaan. Vanaf hier alleen nog maar bergopwaarts! Joepie!! De komende 4 weken mag ik nog niet tillen of zware klussen doen. Een verkeerde beweging, of belasting of druk op mijn buik zou bloedingen van binnen kunnen veroorzaken, en bloedingen veroorzaken weer nieuwe verklevingen.
Dan kan ik weer van voren af aan beginnen, ik zal me er heel goed aan houden. En zeg nou zelf: wat is nou 4 weken op een mensenleven. Daarna ben ik verzekerd van een verklevingsloos leven. Heerlijk! De tweede narcose was heel anders dan de eerste. Bij de eerste keer leek het bij het binnenkomen van de narcosevloeistof alsof ik een klap kreeg met het rubberen hamertje, binnenin mijn hoofd, en zag ik zwarte vlekken die steeds groter werden tot het helemaal stil was. Deze keer, voelde ik die klap niet, maar kwam het wat rustiger aan. Ik begon alles dubbel te zien. Het dubbele aantal groene mannetjes om me heen. En 2 Dokter Kruschinski's. Het is voor mij een hele belevenis geweest om zo bewust naar operaties toe te kunnen leven. Wel even wat anders vergeleken bij die spoedoperatie van 20 jaar geleden en de spoedkeizersnede van vorig jaar. Toen lag ik al onder het mes nog voor ik er erg in had. Nu lag ik rustig te wachten op wat komen ging, om mijn brancard. Werd ik lief en bemoedigend toegesproken door voorbijlopende hele aardige verplegers. Uitgebreid uitleg gekregen van de narcotiseur. Bij de 1e operatie mocht ik zelfs zelf lopen naar de wachtruimte van de OK. Het wachten op groen licht bij de OK staat me nog heel helder bij. Ik zag groene mensen heen en weer lopen. Sommigen met een kop koffie in de hand. Nog even een cafeïne-kick voor de volgende operatie. En ik hoorde heen en weer roepen. "Können wir schon anfangen?" En grapjes werden gemaakt over en weer. Een heerlijke ontspannen sfeer. Tegenover waar ik lag te wachten, stond een raam wagenwijd open. De vogels en het verkeersgeruis kwamen me tegemoet. Dat is wel even een andere sfeer, dan in de Nederlandse ziekenhuizen, waar in de ruimte voor de OK geen daglicht te zien is.
Dan kan ik weer van voren af aan beginnen, ik zal me er heel goed aan houden. En zeg nou zelf: wat is nou 4 weken op een mensenleven. Daarna ben ik verzekerd van een verklevingsloos leven. Heerlijk! De tweede narcose was heel anders dan de eerste. Bij de eerste keer leek het bij het binnenkomen van de narcosevloeistof alsof ik een klap kreeg met het rubberen hamertje, binnenin mijn hoofd, en zag ik zwarte vlekken die steeds groter werden tot het helemaal stil was. Deze keer, voelde ik die klap niet, maar kwam het wat rustiger aan. Ik begon alles dubbel te zien. Het dubbele aantal groene mannetjes om me heen. En 2 Dokter Kruschinski's. Het is voor mij een hele belevenis geweest om zo bewust naar operaties toe te kunnen leven. Wel even wat anders vergeleken bij die spoedoperatie van 20 jaar geleden en de spoedkeizersnede van vorig jaar. Toen lag ik al onder het mes nog voor ik er erg in had. Nu lag ik rustig te wachten op wat komen ging, om mijn brancard. Werd ik lief en bemoedigend toegesproken door voorbijlopende hele aardige verplegers. Uitgebreid uitleg gekregen van de narcotiseur. Bij de 1e operatie mocht ik zelfs zelf lopen naar de wachtruimte van de OK. Het wachten op groen licht bij de OK staat me nog heel helder bij. Ik zag groene mensen heen en weer lopen. Sommigen met een kop koffie in de hand. Nog even een cafeïne-kick voor de volgende operatie. En ik hoorde heen en weer roepen. "Können wir schon anfangen?" En grapjes werden gemaakt over en weer. Een heerlijke ontspannen sfeer. Tegenover waar ik lag te wachten, stond een raam wagenwijd open. De vogels en het verkeersgeruis kwamen me tegemoet. Dat is wel even een andere sfeer, dan in de Nederlandse ziekenhuizen, waar in de ruimte voor de OK geen daglicht te zien is.
Hier was enkel de OK zelf met dikke deuren afgesloten. Het moment van op de operatietafel gaan liggen staat me ook nog heel goed bij. De voeten moesten in een soort moonboots gelegd worden, waarvan de bovenkant open was. En rond mijn schouders kwam dan een soort beugel, die mij tegen zou houden bij het draaien van de operatietafel. Tijdens een dergelijke operatie, wordt je in heel wat houdingen gemanoeuvreerd hoor. Zodat ze overal in je buik goed kunnen werken. Beginnend, met je hoofd naar beneden, voeten omhoog, in een schuine positie. En van daaruit draaien ze je lichaam nog naar links en rechts en alle kanten, om goed te kunnen werken.
Ik ben blij dat alles nu achter de rug is. Het zonnetje schijnt. Vanaf hier wordt alles weer beter. Ik ben heel erg dankbaar, dat Alfons zo fanatiek op het internet gezocht heeft en Dr. Kruschinski gevonden heeft. Het is een hartstikke lieve en zorgzame hardwerkende man, (Dr. Kruschinski bedoel ik hoor, hihi) die elke dag tijd nam even naar me te komen kijken of me belde of ik nog vragen had. En alfons en mama hebben lief voor me gezorgd. Het zijn allemaal schatten, inclusief Tim, die me iedere dag opvrolijken kon. Pijn of geen pijn.
We hebben vandaag heerlijk uit gegeten (Fons en Riet, bedankt!). Met José gaat het heel goed, ze heeft de weg naar het restaurant en terug helemaal te voet afgelegd! En dat is toch al gauw een kilometer of 3 in totaal. Afgezien van een tamelijk langzaam tempo ging het haar heel goed af. Tim was weer goed voor enkele onvergetelijke momenten. Hij weet nu
Hier was enkel de OK zelf met dikke deuren afgesloten. Het moment van op de operatietafel gaan liggen staat me ook nog heel goed bij. De voeten moesten in een soort moonboots gelegd worden, waarvan de bovenkant open was. En rond mijn schouders kwam dan een soort beugel, die mij tegen zou houden bij het draaien van de operatietafel. Tijdens een dergelijke operatie, wordt je in heel wat houdingen gemanoeuvreerd hoor. Zodat ze overal in je buik goed kunnen werken. Beginnend, met je hoofd naar beneden, voeten omhoog, in een schuine positie. En van daaruit draaien ze je lichaam nog naar links en rechts en alle kanten, om goed te kunnen werken.
Ik ben blij dat alles nu achter de rug is. Het zonnetje schijnt. Vanaf hier wordt alles weer beter. Ik ben heel erg dankbaar, dat Alfons zo fanatiek op het internet gezocht heeft en Dr. Kruschinski gevonden heeft. Het is een hartstikke lieve en zorgzame hardwerkende man, (Dr. Kruschinski bedoel ik hoor, hihi) die elke dag tijd nam even naar me te komen kijken of me belde of ik nog vragen had. En alfons en mama hebben lief voor me gezorgd. Het zijn allemaal schatten, inclusief Tim, die me iedere dag opvrolijken kon. Pijn of geen pijn.
We hebben vandaag heerlijk uit gegeten (Fons en Riet, bedankt!). Met José gaat het heel goed, ze heeft de weg naar het restaurant en terug helemaal te voet afgelegd! En dat is toch al gauw een kilometer of 3 in totaal. Afgezien van een tamelijk langzaam tempo ging het haar heel goed af. Tim was weer goed voor enkele onvergetelijke momenten. Hij weet nu
dat als het bookje uit is, dat je dan iets zegt wat op "klaar" lijkt.
José:
Aan iedereen van het thuisfront: een dikke knuffel en tot heel snel! Volgende week, 22 Juni, mag ik weer naar huis.
xxx
dat als het bookje uit is, dat je dan iets zegt wat op "klaar" lijkt.
José:
Aan iedereen van het thuisfront: een dikke knuffel en tot heel snel! Volgende week, 22 Juni, mag ik weer naar huis.
xxx
Het is nu 28 december 2006. Een mooi moment om terug te blikken. De belangrijkste vraag: is José nog steeds pijnvrij? Ja! Maar er is nog veel meer goed nieuws: de verklevingen lijken niet terug te zijn gekomen. Ze functioneert volledig (eigenlijk over-volledig, op 110%). Ze heeft geen enkele darmgerelateerde klacht meer gehad sinds de operatie van dr. Krushinski. Hij zei trouwens, ivm een nieuwe zwangerschap:"take it easy for 8 weeks". Dat hebben we braaf gedaan.
Dus werd José in de 9e week...zwanger! Inmiddels is, op 14 mei, onze lieve Nina geboren, of volledig: Catharina Josephina Verreijt. Zonder complicaties, precies in de week dat het ook zou moeten gebeuren, een normale bevalling zonder keizersnee...geweldig om dit ook mee te mogen maken! Nina is nu 7 maanden, en zij en Tim, ze breken ons hart, iedere dag weer.
José is alweer helemaal stevig aan de slag, de zwangerschap betekende weer uitstel voor haar eigen bedrijf, maar nu is ze goed bezig, en ontwikkelt en ontwerpt grafische concepten voor bedrijven. Ze bulkt van de ideeën, ze is meer een soort reclameburo geworden, met hele goede adviezen, dus niet meer louter ontwerpen. José is happy, Alfons is happy: met de polsen is het weer 90% goed gekomen, de nieuwe zanglespraktijk zit tjokvol, zeker nu Alfons de kandidaten in de X factor heeft gecoacht, de enige plannen voor de toekomst die we hebben zijn: genieten van elkaar, de kinderen en van ons werk. en we gaan het iets rustiger aan doen, we hebben zeer stormachtige jaren achter de rug.
Het is nu 28 december 2006. Een mooi moment om terug te blikken. De belangrijkste vraag: is José nog steeds pijnvrij? Ja! Maar er is nog veel meer goed nieuws: de verklevingen lijken niet terug te zijn gekomen. Ze functioneert volledig (eigenlijk over-volledig, op 110%). Ze heeft geen enkele darmgerelateerde klacht meer gehad sinds de operatie van dr. Krushinski. Hij zei trouwens, ivm een nieuwe zwangerschap:"take it easy for 8 weeks". Dat hebben we braaf gedaan.
Dus werd José in de 9e week...zwanger! Inmiddels is, op 14 mei, onze lieve Nina geboren, of volledig: Catharina Josephina Verreijt. Zonder complicaties, precies in de week dat het ook zou moeten gebeuren, een normale bevalling zonder keizersnee...geweldig om dit ook mee te mogen maken! Nina is nu 7 maanden, en zij en Tim, ze breken ons hart, iedere dag weer.
José is alweer helemaal stevig aan de slag, de zwangerschap betekende weer uitstel voor haar eigen bedrijf, maar nu is ze goed bezig, en ontwikkelt en ontwerpt grafische concepten voor bedrijven. Ze bulkt van de ideeën, ze is meer een soort reclameburo geworden, met hele goede adviezen, dus niet meer louter ontwerpen. José is happy, Alfons is happy: met de polsen is het weer 90% goed gekomen, de nieuwe zanglespraktijk zit tjokvol, zeker nu Alfons de kandidaten in de X factor heeft gecoacht, de enige plannen voor de toekomst die we hebben zijn: genieten van elkaar, de kinderen en van ons werk. en we gaan het iets rustiger aan doen, we hebben zeer stormachtige jaren achter de rug.
Oh ja, en dat mioom? Hoe zat dat nou? Is dat groter geworden door de zwangerschap van Nina? Ehm, heel gek. het is weg. Op de laatste echoes was het verdwenen. Misschien is het er nog wel. Maar het speelt geen rol meer.
En dr Krushinski? Zijn methode is boven iedere twijfel verheven. Zelfs al zou hij slechts 100 patienten van verklevingen hebben afgeholpen, dan nog zouden dat er dan 100 meer zijn dan de reguliere methodes hebben gedaan.
Er schijnt door enkele ontevreden patienten een lastercampagne op internet te zijn opgezet, in samenwerking met enkele concurrerende artsen. Het enige wat wij kunnen zeggen: Krushinski is een zeer hardwerkende en betrouwbare man. Het is ontzettend makkelijk om iemand te belasteren op internet. Maar de medische regels in Duitsland zijn streng. En er is naar wij weten geen enkele officiele aanklacht tegen hem ingediend. Gelukkig is, ook in Duitsland, iedereen onschuldig tenzij het tegendeel wordt bewezen. Er is daarom gewoon geen enkele zaak, geen twijfel, alleen maar enkele rancuneauze personen. Onze eigen goede ervaringen met deze gedreven heelmeester, maken dat we iedereen die lijdt aan verklevingen met een gerust hart naar dr. Krushinski durven te verwijzen.
Oh ja, en dat mioom? Hoe zat dat nou? Is dat groter geworden door de zwangerschap van Nina? Ehm, heel gek. het is weg. Op de laatste echoes was het verdwenen. Misschien is het er nog wel. Maar het speelt geen rol meer.
En dr Krushinski? Zijn methode is boven iedere twijfel verheven. Zelfs al zou hij slechts 100 patienten van verklevingen hebben afgeholpen, dan nog zouden dat er dan 100 meer zijn dan de reguliere methodes hebben gedaan.
Er schijnt door enkele ontevreden patienten een lastercampagne op internet te zijn opgezet, in samenwerking met enkele concurrerende artsen. Het enige wat wij kunnen zeggen: Krushinski is een zeer hardwerkende en betrouwbare man. Het is ontzettend makkelijk om iemand te belasteren op internet. Maar de medische regels in Duitsland zijn streng. En er is naar wij weten geen enkele officiele aanklacht tegen hem ingediend. Gelukkig is, ook in Duitsland, iedereen onschuldig tenzij het tegendeel wordt bewezen. Er is daarom gewoon geen enkele zaak, geen twijfel, alleen maar enkele rancuneauze personen. Onze eigen goede ervaringen met deze gedreven heelmeester, maken dat we iedereen die lijdt aan verklevingen met een gerust hart naar dr. Krushinski durven te verwijzen.
